Royer/Collard-Neven (Vincent Royer (F) en Jean-Philippe Collard-Neven (B)) ontmoeten elkaar in 1998 wanneer ze deelnemen aan een Europese rondreis van het Ensemble Musiques Nouvelles. Enkele gepassioneerde gesprekken later is het duo geboren. Er is heel wat dat hen bij elkaar brengt: zij zijn bezig met alle muziekvormen van deze tijd en hebben belangstelling voor de wisselwerking tussen muziek en andere uitdrukkingsvormen. Met hen beiden bestrijken zij een zeer breed spectrum van verschillende muzikale werkvormen. Zij brengen hun ervaring mee vanuit jazz, orkest, het begeleiden van het Franse chanson, het experimenteren in de elektronische ruimte, componeren of improviseren voor theater, dans, de stomme film; bovendien nemen beiden deel aan projecten rond literatuur. Zij brengen de grote hedendaagse namen maar gaan ook op zoek naar nieuw talent.
De 25ste verjaardag van het overlijden van Shostakovich in 2000 biedt de gelegenheid om diens laatste werk, de sonate voor altviool en piano, op te voeren in tegenwoordigheid van één van zijn laatste leerlingen, Viktor Kissin, die al vlug op het voorstel ingaat om zelf een sonate te schrijven voor het duo. Nog vele andere componisten zullen een werk aan hen opdragen, waaronder: Suzanne Giraud, Jean-Pierre Deleuze, Jean-Luc Fafchamps, Vinko Globokar, Michaël Riessler, Luc Ferrari, David Shea, Fabrizio Cassol en Bob Verschueren, plastisch kunstenaar, die met groenten klanken voortbrengt en er geluidsbanden mee samenstelt , waarop het duo improviseert.
Sinds 2003 werkt het duo samen met het Centre de Formation et de Recherches Musicales de Wallonie (CFRMW), die hen begeleidt in hun werk en de componisten technische bijstand verleent bij de verwezenlijking van het de elektronische gedeelten.
Begin 2003 stelt het duo aan Luc Ferrari voor om een stuk te schrijven voor altviool, piano en geluidsband. Vincent Royer ontmoette hem het jaar tevoren in Chicago en was onder de indruk van zijn muziek. Luc Ferrari gaat hier aanvankelijk niet op in omdat hij de voorkeur geeft aan een groot ensemble, dat volgens hem beter zijn muzikale betrachtingen kan vertalen. Maar later neemt hij contact op met het duo omdat hij uiteindelijk toch aan een compositie voor hen is begonnen: Rencontres Fortuites. Het Festival Why Note van Dijon toont al vlug belangstelling om de wereldcreatie van het werk in hun programma op te nemen samen met een andere creatie namelijk van David Shea. Het hele gezelschap brengt in november 2003 een week door in Dijon in een sfeer van uitwisseling, ontmoeting en bijzonder vruchtbare arbeid. Hieruit groeien hechte vriendschapsbanden tussen Luc, zijn vrouw Brunhilde, David Shea en de hele ploeg van het festival. De ervaring is zo rijk dat Luc Ferrari begin 2004 een tweede stuk schrijft voor het duo, Didascalies, dat hetzelfde jaar in mei gecreëerd wordt in Brussel. Guy-Marc Hinant van het label Sub Rosa is aanwezig op het concert. Daar groeien de plannen voor de voorliggende CD en ook voor de opname van The Book of Scenes van David Shea, waar zij met de componist aan de sampler een trio vormen. De Ferrari CD komt tot stand in coproductie met Radio Bremen, waar Rencontres Fortuites en Didascalies opgenomen worden. Daarna wordt een nieuwe versie opgenomen van Tautologos III en gemixt in de Muse en Circuit, een studio voor elektroakoestische compositie en radiofone creaties, opgericht door Luc Ferrari in 1982. Luc dirigeert en boetseert haast deze opname terwijl hij improvisaties leidt, met de uitvoerders klanken en opbouw zoekt en met akoestisch ingenieur, Christophe Hauser, waarmee hij sinds jaren samen werkt, zorgvuldig de transformaties van de effecten regelt. Discreet geeft Brunhilde in de cabine haar trefzekere mening en gaat op in deze creatie van Luc begin juli 2005, zijn laatste.
De film die Guy-Marc Hinant realiseert, getuigt van deze bevoorrechte momenten. |
